durma bağır

hayatımda boyunca ağzına geleni söyleyen, sinirlenince ya da üzülünce tepki gösteren insanlara hayran kalmıışımdır. Çünkü ne yazık ki bu konuda eksiklerim var(en azından son 4 5 yıldır). Tamam manyak bir insan olabilir, sokaklarda şarkılar söyleyebilirim ya da deli gibi dans edebilirim hatta bu yazıyı okuyan çoğu arkadaşım neden bu kız böyle bir sorunu olduğunu düşünüyor ki diyebilir. Şimdi itiraf zamanı. Açıkçası eskiden böyle değildim duygularımı ifade etme konusunda çok daha rahattım. Sanırım eskiden insanların düşündükleri çok daha az umurumdaydı. Artık üzüldüğümde toplum içinde ağlayamıyorum, sinirlendiğimde tepki gösteremiyorum ve ne yazık ki bu konu hakkında bir şey yapamıyorum. Peki 4 5 yıl öncesinden bu zamana kadar hayatımda neler değişti de böyle oldum? Ailem buna büyümek diyor bense ailemin ve insanların istediği gibi biri olmak diyorum. Ailem tarafından ciddiye alınmak için gerçekten çok fazla fedakarlık yaptım ama dün bir arkadaşımın tavsiyesiyle hayatım hakkımda tekrar düşünmeye başladım. Bu hayat kimin? Ben kimin için yaşıyorum? Kaç yaşındayım? Neden bu kadar şey yapmama rağmen ailem hala benden adam olmadığını düşünüyor? Neden insanların düşünceleri bu kadar önemli ki? Ve daha nice sorular... Hayat benim hayatımdı ve kendim için yaşıyordum, kendi kararlarımı kendim verebilecek yaştaydım ve aileler hiç bir zaman evlatlarını mükemmel göremezdi ( en azından bizimkiler açısından konuşayım) insanların düşündükleri önemli değildi aslında çünkü beni olduğum gibi kabul eden insanlar zaten hep yanımda olucaktı. Belki yine uzun bir süre içimden geçenleri söylemeyip içimde kalıcak kendimi yiyip bitiricem ama bir gün tüm bunları aşıcam ve inanıyorum ki hayatım daha güzel olucak. Siz de benim gibiyseniz bir an önce sizde isyan etmeye başlayın inanın böyle kendinize zarar verirsiniz. Hadi durmayın bağarın bırakın kendinizi ve duygularınızı ifade edin hem huzurlu hem de sağlıklı olucaksınız. Tatlı günler.