durma bağır

hayatımda boyunca ağzına geleni söyleyen, sinirlenince ya da üzülünce tepki gösteren insanlara hayran kalmıışımdır. Çünkü ne yazık ki bu konuda eksiklerim var(en azından son 4 5 yıldır). Tamam manyak bir insan olabilir, sokaklarda şarkılar söyleyebilirim ya da deli gibi dans edebilirim hatta bu yazıyı okuyan çoğu arkadaşım neden bu kız böyle bir sorunu olduğunu düşünüyor ki diyebilir. Şimdi itiraf zamanı. Açıkçası eskiden böyle değildim duygularımı ifade etme konusunda çok daha rahattım. Sanırım eskiden insanların düşündükleri çok daha az umurumdaydı. Artık üzüldüğümde toplum içinde ağlayamıyorum, sinirlendiğimde tepki gösteremiyorum ve ne yazık ki bu konu hakkında bir şey yapamıyorum. Peki 4 5 yıl öncesinden bu zamana kadar hayatımda neler değişti de böyle oldum? Ailem buna büyümek diyor bense ailemin ve insanların istediği gibi biri olmak diyorum. Ailem tarafından ciddiye alınmak için gerçekten çok fazla fedakarlık yaptım ama dün bir arkadaşımın tavsiyesiyle hayatım hakkımda tekrar düşünmeye başladım. Bu hayat kimin? Ben kimin için yaşıyorum? Kaç yaşındayım? Neden bu kadar şey yapmama rağmen ailem hala benden adam olmadığını düşünüyor? Neden insanların düşünceleri bu kadar önemli ki? Ve daha nice sorular... Hayat benim hayatımdı ve kendim için yaşıyordum, kendi kararlarımı kendim verebilecek yaştaydım ve aileler hiç bir zaman evlatlarını mükemmel göremezdi ( en azından bizimkiler açısından konuşayım) insanların düşündükleri önemli değildi aslında çünkü beni olduğum gibi kabul eden insanlar zaten hep yanımda olucaktı. Belki yine uzun bir süre içimden geçenleri söylemeyip içimde kalıcak kendimi yiyip bitiricem ama bir gün tüm bunları aşıcam ve inanıyorum ki hayatım daha güzel olucak. Siz de benim gibiyseniz bir an önce sizde isyan etmeye başlayın inanın böyle kendinize zarar verirsiniz. Hadi durmayın bağarın bırakın kendinizi ve duygularınızı ifade edin hem huzurlu hem de sağlıklı olucaksınız. Tatlı günler.

çiğdem prensi

bazen zor olsada hayatta önemli seçimler gerekli

Son zamanlarda şunu fark ettim ki hayatımı kendim için değil hep başkaları için yaşamışım. Aman aileme laf gelmesin, aman arkadaşlarım kırılmasın, bak şunun şuna ihtiyacı varmış yardım ediyim, bunun derdi varmış hemen koşıyım, aman şunu memnun ediyim bunu mutlu ediyim derken hayatım böyle akıp geçmiş. Bu yaz hayatımı gözden geçirme yazım oldu bence herkes bunu yapmalı hayatını biraz gözden geçirmeli ve önemli kararlar vermeli. En önemliside kendi için yaşamalı. Herkes böyle yapıyor bunu çok gördüm. İnsan oğlu malesef biraz bencil yaratılmış bir yaratık en basit örneğide doğaya zarar vermesi. Kendinden sonraki nesili düşünmeden yakıp, yıkıp, kırıp geçip düşüncesizce zarar veriyor. Ama sadece doğaya değil insanlarda aynı şeyi yapıyorlar. Güvendiğimiz insanlar, arkadaşlarımız  hatta arkadaşlarımız bile olmayan insanlar , en acı olan şu ki aileden biri bile olsa bu yakınların bile hiç düşünmeden yıkıp geçiyorlar hayatını. Bazen görmezden geliyorlar yaptıklarını bazen görselerde bir teşekkür bile zor gelebiliyor sadece sevdiğin ve hiç bir karşılık beklemeden yaptığın şeyler için. Ben de artık şöyle yapıyorum insanları izliyorum, değerlendiriyorum ve bir karar veriyorum benim için en doğrusu ne? Kimlere ne kadar değer vermeliyim? Hayatımda öncelik sıram neler? Her ne olursa olsun aile öncelikli bunu biliyorum ama kendimden de ödün vermemeye çalışıyorum artık, güvenebileceğim insanları iyi değerlendiriyorum, hayatıma beni üzmiyecek insanları alıyorum en önemlisi kendimi seviyorum  ve hayatımı zorlaştıran insanları hayatımdan çıkartıyorum. Hayatta verdiğiniz değeri hakkedicek çok az insan var. Bu yüzden diyorlar ya dost dediğin insan 1 2 kişi geçmez diye. Siz de onları iyi seçin hayatınızı başkalarına göre değil kendinize göre yaşayın ve yönetin.

çirkin ayaklı kız

bozcaada kalesi

Benim favori tatil yerim işte bozcaada huzur burda güzel manzalar, güzel insanlar, güzel yemekler... Herkese tavsiye ederim tam anlamıyla cennet burası.

bozcaada'da bir kabak atölyesi

Apollon Smintheion (Çanakkale/Gülpınar)